Marijke Jongbloed over haar film
Gedurende dertig jaar fungeerde ik als schakel tussen het publiek van mijn documentaires en deze dansers, die in een voor velen naar binnen gekeerde, gesloten wereld leven. Door gebruik te maken van de techniek van verdichting en stilering, kan ik met gebruikmaking van het materiaal van toen en nu, tot een verdieping komen. Dankzij de opgebouwde intimiteit heb ik gemakkelijker toegang tot vaak moeilijk bespreekbare materie, zoals de mentale en lichamelijke kwetsuren, opgelopen tijdens hun loopbaan. Ik zie het bovendien als mijn opdracht mijn fascinatie voor de dans over te brengen op een groter publiek - met inachtneming van alle schaduwzijden die deze kunstvorm met zich mee brengt.

In de loop van de jaren heb ik contact gehouden met de hoofdrolspelers. De leerlingen van het Koninklijk Conservatorium hadden mij door hun passie en hun bereidheid tot opoffering geïnspireerd. Ook ik stond in 1980 aan het begin van mijn carrière (Stap voor Stap was mijn eindexamenfilm van de Filmacademie). Ik voelde daarna een dwingende behoefte om het verhaal van deze ambitieuze, talentvolle jonge mensen te blijven volgen. Na ruim tien jaar maakte ik deel twee, De Volgende Stap. De kinderen van toen waren in de bloei van hun leven, hadden hun grenzen leren kennen, zowel fysiek (het eeuwige gevecht dat een danser met zijn lichaam voert) als mentaal. Ik wilde van hen weten hoe ze omgingen met de beperkingen en met de uitdagingen van het vak. Ik herkende weliswaar de kinderen van destijds, maar ontdekte ook hoe verrassend zij zich, zonder uitzondering, hadden ontwikkeld. Ontwikkelingen die niet te voorspellen waren geweest. Dat maakte mij destijds nieuwsgierig naar het vervolg.

Nu ben ik benieuwd hoe ze omgaan met al weer een nieuwe levensfase.